Vene 'a Trobbea

 

Vene ‘a trobbea
“Fuje, fuje che vene a trobbea ,
vattènn’ a casa!”
Dice a mamma o figlio,
“staje scavz e spugliato,
‘a trobbea porta l’acqua,
e nu firummulo e viento,
si fa ‘nu muliniello
r’a fora ‘a porta
‘nmiezz’ o buosc’ te puort’.
‘A trobbea è già arrivata
fuje a’ casa che già chiove.
Chiurite ‘ste fenestre,
chiurite ‘e press,
a trobbea d’e cerase
vene a vasce
e porta l’acqua a scroscio.
Vene a trobbea, ‘e tronl so’ tante
so’ nuvole ca scoppiano,
fanno scintille e fanno tanta luce.
Ma poje, dove cadono, spaccano ‘e querce
e fanno pure ‘e buche dint e case.
E’a gente se dispera.

 


[1] Vento da Tropea

[1] Vortice

[1] Tuoni